Uitgave van de Protestantse Gemeente Zoetermeer

TELEFONISCH PASTORAAT

Opnieuw contact met de kerk




INTERVIEW Sandra Hermanus, pastor van de POR-wijken Pelgrimskerk en De Regenboog, heeft de afgelopen tijd met veel mensen telefonisch contact gehad. Ze sprak nogal wat mensen die de kerk wat uit het oog verloren hebben. Dat leidde soms tot een voorzichtig nieuw contact. Hoe pakt zij dat aan?

‘Ik heb het in zekere zin makkelijk’, lacht Sandra. ‘Ik kon zeggen: Ik ben uw nieuwe pastor, en ik wil u graag leren kennen. Een goede openingszin van het gesprek is belangrijk, mensen moeten niet kunnen denken dat je van de telemarketing bent …’ Het is haar nog nooit gebeurd dat iemand daarop afwijzend reageerde met: Nou, daar heb ik geen behoefte aan.

Heel verhaal
‘Meestal zijn mensen blij verrast: Wat fijn om wat van mijn kerk te horen! Soms zegt iemand: O, kan de kerk me nu wel opeens vinden … Daar zit vaak een heel verhaal van teleurstelling achter. Bijvoorbeeld dat de kerk niets van zich liet horen op een crisismoment, toen een kind overleed, of bij ernstige ziekte.’ Sandra vindt het belangrijk om in een reactie op zo’n verwijt dicht bij zichzelf te blijven. ‘Niet in de verdediging gaan, altijd luisteren, en als het kan: doorvragen en het gevoel van de ander erkennen. Ik vind het verdrietig te horen dat iemand zich door de kerk in de steek gelaten heeft gevoeld. Vaak gebeurde dat uit onmacht, denk ik. Van onwil lijkt me nooit echt sprake.’

Gebed en bosje bloemen
In zo’n gesprek vraagt Sandra of zij nog eens mag bellen en hen mag aanmelden voor een bosje bloemen. Dat wordt vaak zeer gewaardeerd! ‘Ik eindig vaak met de vraag: Mag ik voor u bidden? Door de telefoon? Dat is soms wennen. Mensen zeggen wel eens: Bid u maar thuis voor mij … Dan doe ik dat, in mijn persoonlijk gebed.’

Administratie als basis voor pastoraat

Namenlijst
Voor haar belrondes gebruikt Sandra de namenlijst van de administratie van de Pelgrimskerk. ‘Een paar jaar geleden is die bijgewerkt met wie bezoek of contact wil hebben.’ Pastorale ouderlingen en diakenen, contactpersonen en betrokken gemeenteleden bellen nu dus voornamelijk met de ‘vaste’ mensen uit hun wijk of sectie. Of ze brengen een bloemetje. Sandra: ‘Ik heb contact met de anderen. Vaak diegenen die weinig andere gemeenteleden kennen en langzamerhand uit beeld verdwijnen.’

Over schroom heen
Is het moeilijk om zo mensen te bellen die je niet kent, en van wie je niet weet of ze met jou als pastor willen praten? ‘Nee, niet echt. Ik houd van onze mensen en ga graag de diepte in over levens- en geloofsvragen. Maar eerlijk is eerlijk, soms moet ik me er toe zetten. Helemaal, wanneer ik vraag: Mag ik voor u bidden? Soms reageert men met: Dat heeft nog nooit iemand aan mij gevraagd!

‘Al gaat het hakkelend, het is een kostbaar geschenk’

Ik bid dan wel op mijn eigen manier. Ook al gaat dat hakkelend en zoekend, ik vind het een kostbaar geschenk, een bewijs van bijzondere aandacht dat je de ander aanbiedt. En dat is iets waar je tenslotte ook niet eens pastor of ouderling voor hoeft te zijn! Ik vind het belangrijk dat we vrijmoedig zijn, zeker als we een missionaire gemeente willen zijn. Kortom, durf over je schroom heen te stappen!’

Mieke Brak