Uitgave van de Protestantse Gemeente Zoetermeer

VEERTIG DAGEN ONDERWEG

Bewust stilstaan bij je eigen levensstijl




De Veertigdagentijd is de voorbereidingstijd van de zeven weken voorafgaand aan het grote Paasfeest, dat we vieren op zondag 12 april. Deze tijd van bezinning begon op Aswoensdag 26 februari. 

Vanouds is dit de tijd waarin christenen zich wereldwijd bezinnen op hetgeen er mis is in de wereld. Op datgene wat niet spoort met ‘hoe de Eeuwige het wil’. We staan daarom in deze tijd bewust(er) stil bij mensen die leven in armoede of onderdrukking, maar ook bij onze eigen levensstijl.

Doordeweeks
Het is daarmee een periode die bedoeld is om – doordeweeks – bewust stil te staan bij zaken die meestal in het gewone dagelijkse leven aan je voorbijgaan. Vaak gebeurt dat in de vorm van versobering, vasten, je bepaalde zaken ontzeggen.
Op de zondagen wordt ‘het vasten’ voor even opgeheven. Om te laten zien dat het geen doel op zich is, maar een middel tot bezinning.
En met de zondag kun je het ook volhouden. Ds. Jean Jacques Suurmond noemt de zondagse viering in deze periode een ’verlangen­vergroter’: door door­deweeks te vasten wordt het verlangen naar de zondag opgewekt, en daarmee ook het verlangen naar de Grote Zondag aan het eind van de vasten­periode: het Paasfeest.
Het vasten en bezinnen hebben de christelijke kerken geleerd van de joden. Vergelijkbaar met Jom Kippoer, de Grote Verzoendag, die voor de joden de belangrijkste heilige dag is. En van Jezus weten we dat hij zich veertig dagen terugtrok in de woestijn om zich te bezinnen op zijn leven en de opdracht die voor Hem lag.

Stof tot stof
Aswoensdag wordt gevierd als een bewust begin van de Veertigdagentijd. Rooms-katholieke en ook steeds meer protestantse gelovigen laten zich in de kerk met as een kruis op hun voorhoofd tekenen, het zogenoemde askruisje. Terwijl de priester of voorganger het askruisje zet, zegt hij doorgaans tegen iedere gelovige afzonderlijk: ‘Gedenk, mens, dat je stof bent en tot stof zult wederkeren.’

Een nieuwe start
Vasten heeft dus alles te maken met berouw voelen en vergeving krijgen. De kerk, de christelijke gemeenschap, geeft mensen daarmee de mogelijkheid voor een nieuw begin, een nieuwe start. Want de kerk weet van vergeven, van verzoening, van genade: je mag, ondanks wat je gedaan hebt, altijd opnieuw beginnen. Dat is en blijft in mijn ogen een revolutionaire visie op mens-zijn!

Biechten, boete doen en ruimhartig vergeven

Je zou Aswoensdag kunnen vertalen in een ‘ouderwetse moderne drieslag’:
• met een ‘biechten’ – als een stilstaan bij wie je bent en wat je doet. Wie je mag zijn als mens. En daarover met anderen, met elkaar in gesprek gaan.
• met een ‘boete doen’ – als de tijd nemen om te veranderen. Tijd nemen voor een ontmoeting met God, met jezelf en anderen. Weer beseffen waar je bron ligt.
• met vervolgens jezelf en anderen ruimhartig vergeven, om zo ruimte te maken voor een nieuwe start. Opnieuw geïnspireerd, opnieuw gevoed.

Sjon Donkers
wijkpastor De Regenboog in Rokkeveen