Uitgave van de Protestantse Gemeente Zoetermeer

PASEN 2021

Hoop doet leven




Elke stilte kent zijn zingen,
zoekt een woord en melodie,
ieder duister wacht een morgen
in dat licht is alles nieuw.
Het verleden bergt de toekomst,
wat die brengt, je weet het niet,
nog verborgen tot het uitkomt.
God alleen herschept en ziet. 
Liedboek 982:2

Naar het Paaslicht

‘Indrukwekkend is het ieder jaar weer. Stille Zaterdag. In de kerkzaal de lezing van teksten uit het Oude en Nieuwe Testament, die ons na het donker van Goede Vrijdag toeleiden naar het Paaslicht. En buiten, op het kerkplein, het ontsteken van de nieuwe Paaskaars bij de vuurkorf. 

Wat er dit jaar ook mogelijk zal zijn, we vieren de Paasnacht, opmaat naar Pasen!’ 

Dit schrijven de vier leden van het Ichthuskerk-pastoresteam (wijkgemeente Zoetermeer-Noord) in de aanloop naar Pasen. Wat betekent het voor hen: uit dat donker geleid worden naar het licht? 


‘Doorgaan met leven in Gods naam’
In Pasen klopt het hart van geloof en kerk, dat belijden we. Maar dat kan voor mij niet zonder de drie dagen voor Pasen. Die geven diepte en betekenis aan het lege graf: dat kwam er langs een wonderlijke weg van dienende over­gave, volharding, sterven en dood. Met name Stille Zaterdag, waarin we gedenken dat Gods Geestes­adem stil verwijlt bij het graf, biedt ruimte aan onze menselijke nood. 
Met Pasen is de dreiging van dood niet voorbij. Middenin het leven kun je door de dood zijn omringd. Nabijheid en trouw is dan niet meteen naar Pasen door willen gaan, maar stilstaan bij de ander die zich omringd voelt door de dood. De adem- en geloofsruimte, daarvoor biedt de weg van Jezus door de dood heen. Ruimte voor de klacht, de angst, waarin de Geestesadem met ons getuigt: ‘Elke stilte kent zijn zingen’. En zo ook ruimte voor hoop én moed der wanhoop waarmee je doorgaat met leven in Gods naam. 

ds. Nico de Lange
voorganger 


‘Licht dat jouw leven nieuw maakt’
Pasen brengt hoop, een leeg graf, toekomst. Maar het wordt pas Pasen met dat wat er aan vooraf is gegaan. Stilte en duister van Jezus’ gevangenneming; veroordeling, pijn, lijden, dood en een graf. 
Ik moet terugdenken aan een Paasnacht in Taizé. Er lag een groot kruis in de kerk. Het was donker en stil, intens. We zaten rond het kruis, knielden, baden, huilden. Op zo’n moment kun je niet anders dan denken aan de stilte en duisternis van je eigen leven, met een verleden wat je tot daar heeft gebracht. 
Om in die stilte en in die donkerte te wachten, te waken, te bidden tot de nieuwe morgen komt, waarin je voorzichtig gaat zingen … ‘Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft’. Zingen tot de morgen komt, een nieuwe dag met een leeg graf, een nieuwe dag met licht dat jouw leven nieuw maakt! ‘Ieder duister wacht een morgen, in dat licht is alles nieuw.’ God herschept jouw leven. Met Pasen strekt Hij zijn hand naar je uit. Leg de jouwe erin.

Arianne Lodder
kerkelijk (jeugd)werker 

‘Op leven en dood. En verder.’
Soms vertellen mensen ervaringen die zo rauw zijn dat ik denk: hoe kun je dit in hemelsnaam nog met God verbinden? Vaak is er dan eerst alleen maar ruimte voor stilte. Te snelle woorden verdoezelen en zijn geen echte troost. Aan het kruis roept Jezus volgens Matteüs en Marcus uit: 
‘Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten?’ Ook hij kon zijn lijden niet meer met Gods aanwezigheid verbinden. 
En toch is juist die schreeuw in zulke gesprekken mijn laatste houvast. Omdat wanhoop over hoe rauw het leven kan zijn niet wordt weggeschreven, maar juist verwoord. Als de diepte van het donker geen recht gedaan wordt, schijnt ook het licht oppervlakkig.
De kruisklacht is voor mij het sterkste bijbelbeeld van hoe ver Gods betrokkenheid op ons mensen gaat: tot in de Godverlatenheid.
Jezus’ woorden kunnen uit de stilte omhoog sijpelen. En zo langzaam tot een bron worden van échte troost. Dan kan er in de moeilijkste gesprekken toch licht doorbreken. Als op een vroege morgen, uit het donker van de nacht. Als op die ene morgen. Pasen. God met ons verbonden. Op leven en dood. En verder. 

ds. Rein Algera
voorganger 


‘Het ligt nog altijd in Gods handen’
In tijden van corona hebben wij de boodschap ‘Hoop doet leven’ hard nodig. Velen gaan gebukt onder de beperkingen. Zij zien weinig anderen, zijn bang om naar buiten te gaan of kunnen niet goed bevatten waarom iets niet kan. Door binnen de richtlijnen van wat wel mag die mensen te helpen, even te bellen of wat langs te brengen, horen zij een ander geluid. Zo brengen wij in alle eenvoud weer enige hoop. Hoop op andere tijden!
Ik weet: in sommige gevallen valt er niet veel meer te maken. De situatie is uitzichtloos. Dan kun je er alleen nog maar voor iemand zijn. Soms door samen stil te zijn, want wat valt er nog te zeggen? Dat is verdrietig, maar toch ook troostrijk. Je geeft je over aan wat gaat komen. En als de ander dat niet zien kan, denk ik voor mijzelf: het ligt nog altijd in Gods handen. Dat stemt mij zelfs dan hoopvol, en geeft zo kracht er te zijn voor die ander.

Johan Roest
Buurtpastor Halte 2717