Uitgave van de Protestantse Gemeente Zoetermeer

‘Dit ga ik nooit meer vergeten’




‘Het is een druppel op een gloeiende plaat, maar het is beter één ding te doen dan helemaal niets.’ Marijke Bal, diaken van de Protestantse Gemeente Zoetermeer-Noord vertelt hoe zij reisgenoot is geworden van een gezin dat vijf jaar geleden uit Syrië vluchtte. 

Na een moeilijke periode in haar leven werd Marijke gevraagd diaken te worden van de Ichthuskerk-gemeente in Zoetermeer-Noord. Na twijfels en gesprekken heeft zij dat ambt aanvaard en ‘voelt het alsof het op mijn lijf is geschreven’.
In augustus kwam er een volgend verzoek voorbij, waarvoor Marijke zich spontaan aanmeldde. Een 11-jarig Syrisch meisje had taalkundige hulp nodig en die wilde Marijke met haar remedial teaching-achtergrond van harte bieden. 
Een warm welkom en een goede klik met het gezin zorgden ervoor dat nieuwe reisgenoten samen op weg gingen. Ook een zusje bleek een taalachterstand te hebben. Marijke geeft de beide meisjes nu twee keer per week Nederlandse taalles en houdt contact met de school waarop de zusjes zitten. Bovendien ondersteunt zij de ouders met problemen op het Nederlandse taalgebied, zoals het invullen van formulieren en het voeren van gesprekken bij gemeentelijke instanties. 
Het binnenlopen bij Halte 2717 om meer contact te krijgen heeft Marijke als mogelijkheid aangereikt. Door gebruik te maken van haar netwerk kan zij deze mensen loodsen door het labyrint van instellingen die benaderd moeten worden in het proces van natu­ralisatie. In korte tijd is zij een soort buddy voor het gezin geworden en dat voelt goed.

‘Samen oplopen ... 
Meer mensen zouden 
dat moeten doen’

Diaconaal gezien is het mooi wanneer er niet alleen binnen de eigen kring van de gemeente voor elkaar gezorgd wordt, maar dat je er ook voor de ander daarbuiten kunt zijn. Het geeft Marijke een beter inzicht in de bizarre situatie waarin het gezin en met hen vele anderen verkeerden voordat zij vluchtten. 
‘Als je je voorstelt hoe het andersom zou zijn, dan wil je vanzelf helpen’, zegt Marijke. Haar betrokkenheid is groot, maar zij probeert wel de balans te bewaren om hen niet te veel uit handen te nemen, zodat zij hun zelfredzaamheid in Nederland ontwikkelen. 
Op de vraag welke rol haar geloof hierbij speelt antwoordt Marijke, dat zij het fijn vindt dat dit op haar weg is gekomen en dat het niet als een soort verplichting voelt. ‘Samen oplopen is niet alleen voor trouwe kerkgangers. Meer mensen zouden dat moeten doen’, zegt zij. 
Deze Syrische en Zoetermeerse reisgenoten zijn blij met elkaar. Marijke krijgt er veel liefde en dankbaarheid voor terug. De Syrische moeder zei: ‘Dit ga ik nooit meer vergeten.’                    

 • Hanneke Lam