Uitgave van de Protestantse Gemeente Zoetermeer

IMPRESSIE

De zegeningen van digitaal koffiedrinken




Tot voor kort huiverde ik van alles wat maar enigszins leek op skypen. Jaren geleden moest ik dat zo nodig ook eens proberen. Tot ik op een morgen om 8.00 uur mijn pc aanzette en er opeens een vreemde vrouw levensgroot mijn kamer in stond te kijken. Ja ik weet het, ik had skypen uit en haar nummer niet bij mijn contacten moeten zetten, maar goed. Geschrokken heb ik de stekker uit het stopcontact gehaald, en nooit meer geskypet …

Over de drempel – gelukkig, zeg ik nu

Maar in deze corona-tijden ben ik over de drempel gestapt, gelukkig zeg ik nu. Beeldbellen bleek heel simpel: je hebt alleen een mobiel, internet en de app Whatsapp nodig. Daardoor kon ik dagelijks met een vriendin bellen die woont in Vivaldi, waar de eerste maanden geen bezoek mocht komen. We gingen er allebei voor zitten, met koffie en koekjes. Al snel verdween de onwennigheid: de gesprekken suisden heen en weer tussen ‘Hé, wat een leuke oorbellen!’ tot onze angst over corona die Vivaldi binnen sloop en het delen van een lied of gebed dat ons weer moed gaf.

En opeens was daar ook het digitale koffiedrinken na de online kerkdienst van wijkgemeente Pelgrimskerk-Oase-Regenboog. Koffiedrinken na de kerk – dat heb ik echt gemist die maanden. Het moment waarop je ook mensen ontmoet die niet je nauwe vrienden zijn, maar wel je ‘broeders en zusters’. De mensen van wie je geen telefoonnummer of adres hebt, maar met wie je wel onverwacht diepgaande gesprekken kunt hebben over iets wat je heeft geraakt in de kerkdienst. Of met wie je opeens bepaalde levenservaringen staat uit te wisselen omdat zij dat ook hebben meegemaakt. Bijzondere gesprekken waren dat.
En nu dus digitaal … De eerste keer was wel even wennen: wat zou er gebeuren als ik op de afgesproken tijd op de gekregen link klikte? Maar de vriendelijke welkomstwoorden: ‘Ha, we hebben een nieuwe gast, hallo Mieke!’ hielpen goed. Een voor een druppelden de anderen in beeld, de een meer ervaren met dit soort gesprekken dan de ander.
Wij kregen interessante gesprekken over de preek (natuurlijk), maar ook over ons werk. De een was zorgmedewerker in Vivaldi, de ander werkte bij een bank. Beide vrouwen werden hard geconfronteerd met mensen die leden onder corona-tijden, psychisch en financieel. Bijzonder om te horen.
Ook deze vorm van digitaal gesprek bleek veel makkelijker dan ik had gedacht: een klik op de link op een afgesproken tijd.
Wat wel wennen was, waren de regels zoals ‘op symbool microfoontje klikken als je iets wilt zeggen’, of ‘klikken op het schermpje als je de spreker groot in beeld wilt’.
Zelf werd ik helaas opeens afgeleid doordat ik zag dat mijn haar recht overeind stond. Het zou fijn zijn als je je eigen beeld van je scherm kon krijgen, en vooral de anderen zag ... Maar dat kunstje ga ik de volgende keer leren.

Mieke Brak