Uitgave van de Protestantse Gemeente Zoetermeer

EEN NIEUW BEGIN

Italiaanse manieren: hoop voor immigranten




Uitgeprocedeerde asielzoekers en kinderpardon-­regelingen, we zijn er nog niet mee klaar. Wat kan een volk, wat kan een kerk doen voor mensen die in noodsituaties bij ons aankloppen? De schijnwerper op het humanitaire project ‘Mediterranean Hope’ in Italië. Ook al is het probleem levensgroot, hier wordt een kleinschalige oplossing verwerkelijkt.

Het project met de veelzeggende naam ‘Mediterranean Hope’ richt zich op humanitaire corridors. Aanleiding is de grote toestroom van bootvluchtelingen naar het zuiden van Europa, de landen van eerste opvang voor mensen uit Afrika of het Midden-Oosten. Italië is zo’n opvangland.

Samenwerkende kerken
In dit project werken de Federatie van Protestantse Kerken in Italië en de Rooms-Katholieke Egidius-­gemeenschap samen met de Italiaanse overheid en de vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties. Men richt zich op de schrijnende situatie van vluchtelingen uit het oorlogsland Syrië die verblijven in vluchtelingenkampen in Libanon.

Bittere noodzaak
Sinds 2015 ontvangen per jaar ongeveer vijfhonderd mensen in de Libanese vluchtelingenkampen de legale toestemming om over te komen naar Italië.
Mijn indruk uit de beschikbare informatie is dat als voornaamste criterium geldt: de bittere noodzaak en de onmogelijkheid om terug te keren naar Syrië. Er wordt hierbij niet primair gekeken naar godsdienst, sociale status of sekse. ‘Mediterranean Hope’ zorgt voor begeleiding en beschermt de vluchtelingen tegen de ‘dood-boten’ over zee, mensensmokkelaars en mensenhandelaars. Eenmaal de veiligheid in Italië gevonden, komt het ‘en nu?’. Dan zijn er tal van groepen, waaronder dus ook kerken, die zich garant stellen voor de inburgering, inclusief huisvesting, kosten levensonderhoud, taallessen, en helpen met het zoeken naar werk.

Nieuwe toekomst
Natuurlijk weten ze maar al te goed dat het om een relatief klein aantal mensen gaat, dat op deze manier een nieuwe toekomst kan opbouwen. En ook al is politiek gesproken de mentaliteit in Italië anno 2019 behoorlijk negatief ten aanzien van immigranten, het project wordt doorgezet zolang het nodig is.
Dit voorbeeld van een kerkelijk initiatief dat dus zowel toelating als inburgering omvat, wordt in kleine stapjes ook overgenomen door andere kerken in Europa, zoals bijvoorbeeld in Frankrijk en in België. Italiaanse manieren, die hoopvol navolging vinden.

ds. Jan Koole

Ds. Jan Koole was na zijn emeritaat als predikant in de Protestantse Kerk van 2006 tot 2013 gastpredikant van de Protestantse Waldenzenkerk in Italië. Terug in Zoetermeer zijn de banden gebleven en is hij betrokken geraakt bij het werk van de Protestantse Christenen in Italië (PCII).
W www.pcii.nl